Нарэшце, у пытанні аб паходжанні паразитизма немалую ролю адыгрываюць і Марфалагічныя, і фізіялагічныя, і экалагічныя асаблівасці жывёл, становящихся гаспадарамі паразітаў. У папярэднім выкладзе ўжо дастаткова ясна было паказана, што паразитофауна любога жывёлы ў яе сучасным складзе зусім не ўяўляе чаго-небудзь строга пастаяннага і ўстойлівага: яна можа мяняцца як у бок памяншэння, так і ў бок павелічэння яе разнастайнасці.
Адзін і той жа гаспадар у розных месцах і пры розных умовах можа ўтрымліваць у значнай меры розную паразитофауну, станавіцца гаспадаром шэрагу новых паразітаў.
Гэты працэс станаўлення арганізма гаспадаром пара-8итов ўяўляе вялікую цікавасць і разглядаўся Догелем (1927), а зусім нядаўна падвергся спецыяльным аналізу з боку Паўлоўскага (1946). Цэлы шэраг эксперыментальных дадзеных паказвае, што многія арганізмы лимитируются ў набыцці імі новых паракитов не толькі якімі-небудзь эндогенными прычынамі (Спецыфічнасць), але ў значнай меры побач знешніх умоў, ліквідацыя якіх вядзе да таго, што арганізм становіцца гаспадаром новых для яго відаў паразітаў.
